Polish

Wycinanka

Elewacja polskiego pawilonu w Szanghaju inspirowana była ludową wycinanką. Ten sposób dekoracji znany był w środkowej i południowo-wschodniej części Polski. Początki wycinanek sięgają XIX wieku, kiedy to w oknach wiejskich chat pojawiły się papierowe firanki nacinane w fantazyjne wzory. Pierwsze zbiory wycinanek pochodzą z początku XX wieku. Wyrobem ozdób zajmowały się kobiety. Wieczorami zbierały się w domach i z kolorowego papieru wycinały misterne wzory. Podstawowym narzędziem pracy były solidne nożyce do strzyżenia owiec. Wycinanki pełniły funkcję dekoracyjną. Zawieszane na ścianach świadczyły o dobrej gospodyni. Pojedynczym wzorom nadawano nazwy odnoszące się do rzeczywistości wiejskiej. Wśród wycinanek były kogutki, lale, drzewka i gwiazdki. Najbardziej znane są wycinanki kurpiowskie i łowickie. Przedstawiały one motywy roślinne i zwierzęce, ale też ilustrowały wiejskie życie. Najprostsze dekoracje były jednokolorowe. Wielobarwne kompozycje charakterystyczne są dziś dla regionu łowickiego.